The Newsroom

22 posts / 0 new
Last post
letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
The Newsroom

 

                                    

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
           

 

 

 

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
         

 

 

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

Tea Party

 

 

 

 

 

 

Ήταν Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου, πριν επτά μήνες, όταν ο Joe Stack μπήκε στο πιλοτήριο ενός μικρού αεροπλάνου. Χαιρέτησε τους τεχνικούς, το απογείωσε νηφάλια και μετά από λίγα λεπτά το κάρφωσε στα γραφεία της εφορίας του Austin, στην πολιτεία του Texas. Πέθανε ακαριαία, παίρνοντας μαζί του άλλον ένα άνθρωπο, υπάλληλο της εφορίας, και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Πίσω του άφησε μία επιστολή-σημείωμα που αποκαλύπτει την οργή του απέναντι στο αμερικανικό κράτος και ιδίως απέναντι στην εφορία. Τρείς μήνες μετά, την Δευτέρα 17 Μαΐου, ολόκληρη η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης βρέθηκε όρθια να χειροκροτεί τον επιχειρηματία David Koch. Μόλις είχε ανακοινωθεί η πιο πρόσφατη δωρεά του στην γνωστή Όπερα ύψους δυόμιση εκατομμυρίων δολαρίων.

 

Τι σχέση μπορεί να έχει η τραγική φιγούρα του αυτόχειρα μηχανικού υπολογιστών Joe Stack με τον πλουσιότερο κάτοικο της Νέας Υόρκης (περιουσία 35 δις δολαρίων) ο οποίος, μαζί με τον αδερφό του Charles, είναι ιδιοκτήτες της τρίτης μεγαλύτερης επιχείρησης στον κόσμο (μετά τον Bill Gates και τον Warren Buffet); Η απάντηση απλή: Τους συνδέει το βαθύ τους μίσος για την αμερικανική κυβέρνηση! Και όχι μόνο αυτό: Συνδέονται και οι δύο με το φαινόμενο του λεγόμενου Tea Party το οποίο απειλεί να αλλάξει τις ΗΠΑ μετά από τις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου.

 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από το 1773 για την ακρίβεια, τότε που ξεκίνησε μια από τις πρώτες ανταρσίες αμερικανών επιχειρηματιών εναντίον του Βρετανικού Στέμματος. Πιο συγκεκριμένα, εκείνη την χρονιά η Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα κρατούσε για πάρτι της το εμπόριο τσαγιού φορολογώντας την εισαγωγή του σκληρά και δίνοντας αποκλειστικά δικαιώματα στην δική της British East India Company. Η ανταρσία των αμερικανών εμπόρων πήρε τα αρχικά ΤΕΑ (που σημαίνει τσάϊ) οι οποίοι τα μετέτρεψαν, έξυπνα, σε ανατρεπτικά αρχικά: Taxed Enough Already (Φορολογηθήκαμε Ήδη Αρκετά). Τα αρχικά αυτά (ΤΕΑ) από τότε έμειναν στην ιστορία ως θύμηση της πρώτης ανταρσίας που τελικά οδήγησε στην Αμερικανική Επανάσταση, στην Ανεξαρτησία και στην ίδρυση των ΗΠΑ. Πρόσφατα όμως επανήλθαν, μετά την εκλογή του Ομπάμα, και την εκλογική κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών, ως ένα παλιρροιακό, σφόδρα συντηρητικό, κίνημα το οποίο αλλάζει κάθε μέρα το πολιτικό σκηνικό απ' άκρου σ' άκρο της Αμερικανικής κοινωνίας.

 

Παρόλο που το σύγχρονο Tea Party έχει ζωή μόλις δύο ετών, θα ήταν λάθος να μην διακρίνουμε ότι η σκούφια του κρατάει από την δεκαετία του '50 (βλ. το ενδιαφέρον άρθρο του New Yorker στο οποίο η Jane Mayer αφηγείται την ιστορία με λεπτομέρειες.) Ο πατέρας του David Koch, Fred, που έχτισε την οικογενειακή αυτοκρατορία με βάση την βιομηχανία πετρελαίων, ξεκίνησε τότε μια μακρά παράδοση χρηματοδότησης αντικυβερνητικών οργανώσεων, π.χ. την John Birch Society που τα έβαλε με τον Πρόεδρο Άιζενχάουερ τον οποίο κατηγορούσε ως... πράκτορα των Σοβιετικών. Ο ίδιος ο David κατέβηκε με το Ελευθεριάζων Κόμμα (Libertarian Party) το 1979 εναντίον των Ρέηγκαν-Μπους (που, όπως και τον Άιζενχάουερ, η οικογένεια Koch κατηγορούσε ως... αριστερούς)! Ανάμεσα στις υποσχέσεις του η κατάργηση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας (του FBI), της CIA αλλά και του υπουργείου παιδείας και της υπηρεσίας ελέγχου φαρμάκων και τροφίμων!

 

Όλα αυτά θα ήταν απλώς γραφικές κινήσεις εκκεντρικών πλουσίων αν δεν έκρυβαν πίσω τους πολύ σοβαρά συμφέροντα. Ποιά είναι αυτά; Η αυτοκρατορία των Koch κινδυνεύει, ή νιώθει ότι κινδυνεύει, από νομοθετήματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή. Οι εταιρείες τους έχουν 4000 μίλια πετρελαιαγωγών, διαχειρίζονται εκατοντάδες προβληματικές πετρελαιοπηγές και εμπορεύονται Καναδικό αργό πετρέλαιο το οποίο λόγω της περιεκτικότητάς τους σε θειάφι είναι ιδιαίτερα αντι-περιβαντολλογικό (και υπεύθυνο, σε μεγάλο βαθμό, για την όξινη βροχή που από την δεκαετία του 70 κατέστρεψε αναρίθμητα δάση). Τα τελευταία χρόνια έχουν κριθεί υπεύθυνοι για πάνω από εκατό ατυχήματα που προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές λόγω έκκλησης εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου στο περιβάλλον. Οποιοσδήποτε πολιτικός διανοηθεί να περάσει από την Βουλή νόμους που περιορίζουν τις δραστηριότητες των αδερφών Koch γίνεται στόχος τους ανεξάρτητα του αν είναι Δημοκρατικός ή Ρεπουμπλικάνος. Σκοπός τους να χαρακτηριστεί η οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση (από τον χώρο της ενέργειας μέχρι και της παιδείας ή της υγείας) ως μια νέα μορφή Ολοκαυτώματος: Ο περιορισμός του δικαιώματος στην μόλυνση του περιβάλλοντος, ή η φορολόγηση με στόχο την παροχή υπηρεσιών υγείας, ως ένα νέο... Άουσβιτς.

 

Από πολύ πριν εμφανιστεί ο Ομπάμα στην πολιτική σκηνή, οι Koch δούλευαν συστηματικά και οργανωμένα για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους. Την ίδια ώρα που υπέγραφαν με την κυβέρνηση των ΗΠΑ συμβόλαια δισεκατομμυρίων για τον ανεφοδιασμό του κράτους και των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ με πετρέλαιο, βενζίνη και φυσικό αέριο, σε κάθε πολιτεία, και σε κάθε επαρχία της κάθε πολιτείας, ίδρυαν και κάποια αντι-κυβερνητική οργάνωση. Π.χ. στην Καλιφόρνια, μόλις ο Ρεπουμπλικάνος Κυβερνήτης, ο γνωστός μας Άρνολντ ο Εξολοθρευτής Σβάρτζενεγκερ, ανακοίνωσε την υιοθέτηση αυστηρών νόμων εναντίον της κλιματικής αλλαγής, οι Koch ίδρυσαν πολλές διαφορετικές οργανώσεις όπως η οργάνωση "Αμερικανοί για της Ευημερία της Καλιφόρνια" (Americans for Californian Prosperity) και το "Ίδρυμα Ερευνών του Ειρηνικού" (Pacific Research Institute). Στόχος τους: Η αποδυνάμωση της νομοθεσίας που τους περιορίζει. Χρόνια πριν, όταν ο τότε Πρόεδρος Μπους ο Πρεσβύτερος είχε πάρει κάποια μέτρα εναντίον της όξινης βροχής, οι Koch ίδρυσαν σε κάθε πόλη και κάθε γωνιά της χώρας και από ένα παράρτημα της οργάνωσης "Πολίτες για μια Σώα Οικονομία" (Citizens for a Sound Economy) με σκοπό να ανατρέψουν την νομοθεσία εκείνη.

 

Το ερώτημα είναι: πως και κατάφεραν να πείσουν ικανό αριθμό πολιτών να πάνε με το μέρος τους. Όπλο των αδελφών Koch ήταν το μίσος του μέσου λευκού Αμερικανού κατατρεγμένου εργαζόμενου απέναντι στην κυβέρνησή του. Από το 1979 που ο Koch κατέβηκε στις εκλογές (για πρώτη και τελευταία φορά) μέχρι το 2008, τύποι σαν τους Koch πλούτιζαν ενώ απλοί άνθρωποι όπως ο Joe Stack πάλευαν να τα φέρνουν βόλτα με εισοδήματα που, ακόμα και σήμερα, δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν το επίπεδο του... 1973. Όλον αυτό τον καιρό, το κράτος ήταν στην τσέπη των εχόντων, έκανε το παν για να τους εξυπηρετήσει, πέρναγε τον έναν νόμο μετά τον άλλον για να αναδιανέμει την πίτα υπέρ των πλουσίων και για να βοηθά μόνο εκείνους που δεν είχαν καμία πραγματική ανάγκη βοήθειας. Έβραζε ο θυμός του αμερικανικού λαού εναντίον των εμφανώς πλουσίων (ιδίως των τραπεζιτών της Wall Street) και του κράτους (που είχε γίνει εργαλείο των τελευταίων εναντίον των ανήμπορων). Το μυστικό της επιτυχίας των Koch ήταν ότι, αντίθετα με τον Gates τον Buffet και τους τραπεζίτες, εκείνοι κατά την διάρκεια της Εποχής του Μεγάλου Φαγοποτιού (1990-2008) έμειναν στην αφάνεια. Ο David Koch χαρακτήριζε την αυτοκρατορία τους ως την μεγαλύτερη εταιρεία που κανείς δεν ξέρει. Ακόμα και σήμερα ελάχιστοι οπαδοί του Tea Party γνωρίζουν ότι το κίνημα τους χρηματοδοτείται από μεγιστάνες.

 

Όταν λοιπόν ξέσπασε η Κρίση του 2008, αρχικά ένα μέρος του θυμού αυτού το εκμεταλλεύτηκε ο Ομπάμα, και έτσι κατάφερε να εκλεγεί. Όταν όμως αμέσως μετά άρχισε να δίνει χρήματα με την σέσουλα στους ίδιους έχοντες που, στα μάτια του μέσου αμερικανού, έφεραν την Κρίση (ιδίως στις τράπεζες) και χρησιμοποιούσε τα χρήματα των φορολογούμενων όχι για να στηρίξει άμεσα τους άστεγους και τους άνεργους αλλά δίνοντας χρήματα σε αυτούς που τους απέλυσαν και τους πήραν τα σπίτια, ο θυμός ξεχείλισε. Μη έχοντας που αλλού να στραφούν, εκατομμύρια απολίτικοι αμερικανοί άρχισαν να ενδίδουν στο τραγούδι των Σειρήνων. Βλέπετε, οι αδελφοί Koch δεν έχασαν χρόνο. Εντός του 2009 εκμεταλλεύτηκαν τον συσσωρευμένο θυμό στρατολογώντας πολλούς άλλους επιχειρηματίες σε μια προσπάθεια να μπει φρένο σε όλες τις νομοθετικές κινήσεις της κυβέρνησης που μπορεί να τους ενοχλούσαν. Ως βασική πλατφόρμα χρησιμοποίησαν (Α) την υπάρχουσα πανεθνική οργάνωση "Πολίτες για μια Σώα Οικονομία" (Citizens for a Sound Economy), την οποία μετέτρεψαν σε παραρτήματα του νέου πολιτικού κινήματος Tea Party, και (Β) το πανεθνικό συντηρητικό κανάλι Fox News του γνωστού και μη εξαιρετέου Rupert Murdoch (ο οποίος είχε εμπειρία στο να διαμορφώνει τις κυβερνήσεις της κα Thatcher και του κ. Blair στα δικά του μέτρα, τις οποίες κατόπιν στήριζε με όλες του τις δυνάμεις). Μια πρώτη ιδέα της δύναμης και ιδιομορφίας αυτής της Ανίερης Συμμαχίας διαφαίνεται από τα εξής πρωτόγνωρα φαινόμενα:

 

(1) Τους τελευταίους 12 μήνες η Fox News έχει προσλάβει, ως υπαλλήλους, σχεδόν όλους τους πολιτικούς που είναι φίλα προσκείμενοι στο Tea Party και προσπαθούν να εκτοπίσουν από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όποιον ή όποιαν δεν συμμερίζεται την ακραία ιδεολογία που, ουσιαστικά, απαιτεί την κατάργηση του κράτους. Πάντα οι καναλάρχες και μεγιστάνες του τύπου επηρέαζαν τους πολιτικούς. Όμως στην περίπτωση του Fox News έχουμε κάτι πραγματικά καινοτόμο: Το κανάλι έχει στην δούλεψή του όλους τους πολιτικούς ενός συγκεκριμένου, ακραίου χώρου.

 

(2) Κάθε έξι μήνες, ο David Koch παραβρίσκεται σε μια σουρεαλιστική συμμάζωξη. Ένας μεγάλος αριθμός αντιπροσώπων του Tea Party μαζεύεται
σε κάποια αίθουσα συνεδρίων με τον David καθισμένο επί σκηνής και έναν-έναν τους 'συνέδρους' να περιμένουν την σειρά τους για να σταθούν μπροστά του, να τον κοιτάξουν στα μάτια και να του απαριθμήσουν τα επιτεύγματα της τοπικής τους οργάνωσης ως προς τον αριθμό των διαδηλώσεων που οργάνωσαν, τα θέματα που έθιξαν και τον τρόπο με τον οποίο ξόδεψαν τα χρήματά του πολεμώντας την κυβέρνηση. (Πατήστε εδώ για μια ραδιοφωνική εκπομπή στα αγγλικά ιδιαίτερα κατατοπιστική.)

 

Τον Νοέμβριο που μας έρχεται το Tea Party κατεβαίνει στις εκλογές για την Γερουσία και την Βουλή των Αντιπροσώπων έχοντας καταφέρει να διεισδύσει στους κόλπους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το οποίο κινδυνεύει να καταντήσει ένα κέλυφος που στεγάζει το δημιούργημα κυνικών εμπόρων όπως οι Koch και Murdoch. Οι Δημοκρατικοί του Ομπάμα κατά βάθος χαίρονται καθώς ελπίζουν ότι, όταν οι αμερικανοί ψηφοφόροι βρεθούν μπροστά στην κάλπη, όσο και να μισούν το κράτος του κατεστημένου, το κράτος των εχόντων, θα διστάσουν να ψηφίσουν τους μισότρελλους υποψήφιους του Tea Party.

 

Κάνουν μεγάλο λάθος οι Δημοκρατικοί. Ο λόγος είναι ότι ο θυμός των οπαδών του Tea Party έχει βάση, έχει βάθος και είναι απόλυτα λογικός και δικαιολογημένος, ανεξάρτητα από την φύση του κινήματος που τρέφει. Πρόκειται για έναν ηθικό θυμό που αναδύεται από την ψυχή ανθρώπων όπως ο Joe Stack. Από ανθρώπους καλούς αλλά απεγνωσμένους. Στο σημείωμα που άφησε ο Stack πριν την πτήση αυτοκτονίας του εξηγεί γιατί προέβη σε μια τέτοια πράξη. Λέει πολλά, μεταξύ των οποίων και μια αναφορά στην γειτόνισσα του που στα 80 της ζει τρώγοντας τροφή σκύλων, χήρα ενός συνταξιούχου μεταλλεργάτη που είχε δουλέψει για 30 χρόνια σε υψικάμινο της Πενσυλβάνια. "Αντί για την σύνταξη και την περίθαλψη που του υποσχέθηκαν" γράφει ο Stack στο σημείωμά του "κατέληξε να μην έχει τίποτα καθώς η διεφθαρμένη εργοδοσία και τα εξ ίσου διεφθαρμένα συνδικάτα ξεκοκάλισαν το ταμείο των εργαζόμενων αφήνοντάς τους στην τύχη τους. Το μόνο που της έμεινε ήταν το επίδομα της Πρόνοιας". Το σημείωμα απελπισίας και οργής τελειώνει με την εξής φράση: "Το σλόγκαν των κομμουνιστών ήταν: Από τον καθένα ανάλογα με την δυνατότητά του και στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. Το καπιταλιστικό σλόγκαν είναι: Από τον καθένα ανάλογα με την αφέλειά του και στον καθένα ανάλογα με την απληστία του."

 

Η τραγωδία του Joe Stack μεγεθύνεται όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι αυτή η ίδια οργή εναντίον των επιτήδειων που τον έκανε να καρφώσει το αεροπλάνο του στο κτήριο της εφορίας γίνεται έναυσμα για μια πολιτική εκστρατεία υποκινούμενη από τους ίδιους επιτήδειους που το μόνο που θέλουν είναι ένα κράτος που τους δίνει ακόμα μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας, που μεγεθύνει ακόμα περισσότερο τις αδικίες, που κόβει ακόμα και το επίδομα Πρόνοιας της 80χρονης χήρας, που λύνει τα χέρια των Koch να καταστρέφουν τον πλανήτη και του Murdoch να μας παραπληροφορεί για όλα αυτά.

 

protagon.gr

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

Sharia law

 

 

 

Με τον όρο σαρία (Shari'a) ο δρόμος προς την πηγή ύδατος από το ρήμα "shara'a" (شرع), που σύμφωνα με το Λεξικό του Ιερού Κορανίου του Αμπντούλ Μανάν Ομάρ σχετίζεται με την ιδέα ενός συστήματος θείου νόμου, μιας ατραπού πίστης και πρακτικής, εννοείται ο ισλαμικός θρησκευτικός κώδικας διαβίωσης. Είναι εμπνευσμένη από το Κοράνιο[1] και χρησιμοποιείται ως αναφορά στο ισλαμικό δίκαιο, αλλά και τον ισλαμικό τρόπο ζωής γενικότερα[2].

Ιστορική προοπτική

Η Σαρία θεμελιώνεται καταρχήν στον 7ο αι. στο Κοράνιο και τη Σουνά, δηλαδή τις ρήσεις, τις πρακτικές και τις διδασκαλίες του προφήτη Μωάμεθ[3]. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι σε κανένα δίκαιο δεν υφίσταται η έννοια της παρθενογένεσης η Σαρία φέρεται ενίοτε ως σύστημα που έχει δεχθεί επιρροές από το ρωμαϊκό δίκαιο, δεδομένου ότι αναπτύχθηκε κυρίως τον 8ο αι. σε περιοχές της άλλοτε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και σε χριστιανικές περιοχές του Ιράκ, στις οποίες οι μουσουλμανικές κοινότητες χρειάστηκε να διαμορφώσουν το δικό τους δίκαιο, πολύ πριν επηρεάσει η αρχαιοελληνική φιλοσοφία την ισλαμική θεολογία. Άλλωστε σχολές δικαίου με την αυστηρή έννοια του όρου ξεπήδησαν στη Συρία και το Ιράκ πριν το τέλος του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών, περίπου το 750[4]. Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η συναίνεση της μουσουλμανικής κοινότητας στον καθορισμό και τη χρήση αυτού του θεολογικού ουσιαστικά εγχειριδίου.

Αναπτυσσόμενη σχεδόν δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, η Σαρία ακολούθησε την ανάπτυξη της ισλαμικής αυτοκρατορίας στη βόρεια Αφρική δυτικά και την Κίνα ανατολικά. Λαμβανομένου υπ' όψιν ότι ο προφήτης Μωάμεθ θεωρείτο ο ευσεβέστερος των πιστών, η ζωή του και οι τρόποι του έγιναν πρότυπο για τους μουσουλμάνους και καταγράφηκαν από λογίους στο Χαντίθ[5]. Δεδομένου ότι κάθε διακριτή κοινότητα προσπάθησε να συμφιλιώσει τα τοπικά ήθη με το Ισλάμ, η χαντίθ λογοτεχνία αναπτύχθηκε σε ξεχωριστές σχολές ισλαμικής σκέψης: Από αυτές ξεχωρίζουν οι σουνιτικές σχολές, Χανμπαλί, Μαλίκι, Σαφί'ι και Χαναφί και οι σιιτική σχολή Τζα'φαρί.

Σημαντική για την ανάπτυξη της Σαρία υπήρξε η διαφωνία ανάμεσα σε δύο από τους ιδρυτές της, τον Μαλίκ ιμπν Ανάς και τον μαθητή του Ιμπν αλ-Σαφ'ί στο ζήτημα της αξιοπιστίας των διάφορων Χαντίθ[6]. Ο Μαλίκ ιμπν Ανάς χρησιμοποίησε επιπλέον πηγές για τη διαμόρφωση της σαρία, όπως ο πρακτικός βίος των Μεδινέζων, καθώς δυνητικά οδηγούσε πίσω στον βίο του Προφήτη. Η πηγή του αμφισβητήθηκε από πολλούς λογίους, καθώς η συναίνεση δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στις εθιμικές πρακτικές των κατοίκων της Μεδίνας, αποκλείοντας τους υπόλοιπους μουσουλμάνους[7]. Ο Ιμπν αλ-Σαφ'ί θεώρησε πως ήταν αναγκαίο να διερευνήσει κάθε «χαντίθ» ξεχωριστά, από την εποχή του Μωάμεθ και πέρα. Επί μακρόν οι ισλαμιστές λόγιοι ασχολήθηκαν με το ποιο «χαντίθ» είναι αληθές και ποιο όχι, γεγονός που οδήγησε σε συγκρούσεις για την ορθή εφαρμογή του νόμου της σαρία. Οι πρωτοποριακές τεχνικές που εισήγαγε ο Αλ-Σαφ'ί ήταν:

  • Η αναλογική αιτιολόγηση για την ανάπτυξη νέων νόμων από τους ήδη υπάρχοντες.
  • Η τεχνική της αποδοχής της συναίνεσης μια μουσουλμανικής κοινότητας, με αιτιολογία ότι ο Αλλάχ δε θα επέτρεπε να είναι μια ολόκληρη μουσουλμανική κοινότητα λανθασμένη σε ζητήματα βασικών ισλαμικών αρχών.

Πρωτοπόρα μορφή της διαμόρφωσης του ισλαμικού νόμου υπήρξε ο ιμάμης Αμπού Χανίφα, ιδρυτής της σχολής Χαναφί. Η σχολή Χαναφί και η σχολή Μαλίκι είναι οι πρώτες που καταγράφονται σε διαφορετικά νομικά συμπιλήματα, με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους εξαιτίας κυρίως του γεγονότος ότι αναπτύχθηκαν σε διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Σαρία δεν εφαρμόζεται σε καμία περιοχή.

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

Exxon Valdez

 

Name/Όνομα Exxon Valdez
Date/Ημερομηνια 24th March 1989/ 24 Μαρτίου 1989
Location/Τοποθεσια PrinceWilliamsSound, Alaska/ Πορθμός Πριγκιπα Γουιλιαμ Αλασκα
Cost of clean-up /Κοστοςκαθαρισμού $3.8 billion/ Δισεκατομμύρια
Owner/ Ιδιοκτήτης Exxon, USA / Εξον, ΗΠΑ
Ships registry/ Νηολογιο πλοίο USA / ΗΠΑ
Type of ship/ Είδοςπλοίου Single hulled Oil tanker / Πετρελαιοφόρο Πλοίο με μονό κέλυφος.

 

 

 

Επισκόπηση

 

Το πετρελαιοφόρο Exxon Valdez χτύπησε τον ύφαλο Blightστον Πορθμό Prince William στην Αλάσκα την 24η Μαρτίου του έτους 1989, καθώς μετέφερε 210.000 m3 αργού (αδιύλιστο) πετρελαίου. Υπολογίζετε οτι το πλοίο έχυσε μεταξύ 42,000 και 120,000 m3 αργού πετρελαίου στον πορθμό- το μέγεθος μιας τέτοιας καταστροφής ήταν πρωτοφανής και από τότε θεωρείται μια από τις χειρότερες περιβαλλοντικές κατατροφές απο ανθρώπινα αίτια. Έρευνα στην αιτία του ατυχήματος ανέδειξε την αποτυχία του τρίτου αξιωματικού να χειρίσει το πλοίο, την αποτυχία του κυβερνήτη να εξασφαλίσει σωστή πορεία λόγο υπερβολικής κατανάλωσης αλκοολ, και την αποτυχία της Εταιρείας Εxxon να προμηθεύσει το κατάλληλο πλήρωμα.

 

 

 

Ανάκτηση

 

Ο τόπος του ατυχήματος ήταν προσβάσιμος μόνο μέσω ελικοπτέρου, αεροπλάνου και σκάφους, πράγμα που περιέπλεκε τις προσπάθειες ανάκτησης. Διασπορας, επιφανειοδραστικές ουσίες, και ελεγχόμενες φωτιές χρησιμοποιήθηκαν μαζί με φράγματα και φίλτρα πετρελαίου για να αποκαταστήσουν το πετρέλαιο στην στήλη, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιήθηκε ζεστό νερό υπό πίεση για να καθαριστούν οι ακτές. Πάνω απο 11,000 άτομα προσωπικό, 1,400 σκάφη και 85 αεροσκάφη πήραν μέρος στον καθαρισμό, με 4 άτομα να χάνουν την ζωή τους στην προσπάθεια. Παρά την τεράστια προσπάθεια καθαρισμού, η οποία κόστισε $3.8 δισεκατομμύρια, υπολογίζεται οτι μόνο το 10% του πετρέλαιο ανακτήθηκε με τα υπόλοιπα 98m3 πετρελαίου να παραμένουν και να αποσυντήθειτε με ρυθμό 4% το χρόνο.

 

Επιπτώσεις

 

Η πετρελαιοκηλίδα κάλυψε 1,300 μίλια ακτής και 11,000 τετραγωνικά μέτρα θάλασσας και ήταν η αιτία θανάτου τουλάχιστον 140 φαλακρών αετών, 302 φωκιών των λιμανιών (κοινή φώκια), 2800 θαλάσσιων βιδρών και 250,000 θαλασσοπουλιών μέσα σε λίγες μέρες εξαιτίας της απευθείας επαφής με το πετρέλαιο. Μακρύχρονη επίπτωση περιλαμβάνει την υποανάπτυξη του πληθυσμού του ροζ σολομού, που με την σειρά του επηρεάζει αρνητικά τις φάλαινες δολοφόνους, των οποίων ο πληθυσμός μειώθηκε στο μισό τον επόμενο χρόνο. Έρευνα του πανεπιστημίου της Βόρεια Καρολίνας υπολόγισε ότι η ανάρρωση ορισμένων ειδών μπορεί να χρειαστεί ώς και 30 χρόνια.

 

Μετά το ατύχημα, οι ψαρότοποι σολομού, ρέγγας, καβουριού, γαρίδας, σκορπίνας (πετρόψαρο) και μαύρου μπακαλιάρου κλείσανε και παρέμειναν κλειστοί όλο το 1990 για να επιτρέψουν την αναρρωση των αποθεμάτων. Ωστόσο πολλά από τα είδη ποτέ δεν επανήλθαν, το οποίο είχε τεράστια κοινωνικο-οικονομική επίπτωση στους κλάδους αλιείας οι οποίοι εξαρτιόνταν από αυτά. Τοπικοί πληθυσμοί και οι Ιθαγενείς Αμερικάνοι έχασαν την κύρια πηγή τροφής τους από φόβο δηλητηρίασης, ο οποίος συνεχίζει να επηρεάζει τις ζωές του μέχρι και σήμερα. Συν αυτά, η τουριστική βιομηχανία έκοψε 26,000 θέσεις εργασίας και έχασε $2,4 δισεκατομμύρια εσοδα, η οποία δεν έχει ακόμη ανορθωθεί πλήρως καθώς οι περιοχές θεωρούνται ακόμα υψηλής ρυπάνσεως.

 

 

 

Αποτελέσματα

 

Μετά το ατύχημα η κυβέρνηση της Αλάσκας πέρασε καινούριους νόμους ώστε να αποτραπεί μια επανάληψη της καταστροφής. Η κυβέρνηση επίσης αύξησε το ταμείο ανταπόκρισης έκτακτης ανάγκης πενηνταπλάσια, και επανεξέτασε και ξαναέγραψε όλα τα σχέδια έκτακτης ανάγκης. Το νομικό πλαίσιο άλλαξε επίσης ώστε να υπάρχει η δυνατότητα επιβολής μεγαλύτερων προστίμων στους ρυπαίνοντες.

 

Τώρα, η Ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών παρακολουθεί μέσω δορυφόρων όλα τα πετρελαιοφόρα καθώς περνάνε από τα Στενά Valdez, γύρω από το νησί Bligh, και στην έξοδο από τον Πορθμό του PrinceWilliam στην είσοδο του Hinchinbrook. Δύο πλοία συνοδείας απαιτούνται να ακολουθούν κάθε πετρελαιοφόρο και είναι εξοπλισμένα να βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης.

archipelago.gr

 

 

Kathie Lee

Hoda Kotb

Gloria Allred

James Madison

Erin Andrews

Stanley McChrystal

Sarah Lawrence

Yosemite

Peabodys

Hardy Boys

TMZ

SB 1070

La Raza

Victoria's Secret

Barry Goldwater

Jon Stewart

 

 

Windsor knot 

 

 

Τζορτζ Μπέρναρντ Σω

 

«Δεν σταματάς να γελάς όταν μεγαλώνεις, αλλά  μεγαλώνεις επειδή σταματάς να γελάς».

Φράση που ειπώθηκε από έναν άνθρωπο που  ονειρευόταν την καταπολέμηση της δυστυχίας και της φτώχειας.
Βασική αρχή της ζωής του ήταν ότι δεν υπάρχουν μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες
αλλά καταστάσεις τραγωδοποιημένες από ανθρώπινη υπερβολή.

 


Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας γεννήθηκε το 1856, 
τιμήθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1925 και πέθανε το 1950.
Δεν δίστασε κατά την διάρκεια της ζωής του να συγκρουστεί και με την εκκλησία
υποστηρίζοντας ότι Αν οι εκκλησίες ήθελαν να εκτελούν το προορισμό τους,
έπρεπε χωρίς άλλο να μετατραπούν αυτόματα σε κέντρα ψυχαγωγίας των εργαζομένων,
που θα προσέφεραν σε κατάλληλες ώρες μουσική, κλασσική ή χορευτική,
θα οργάνωναν ακόμα και θεατρικές παραστάσεις και θα είχαν και ευχάριστα παιχνίδια
από αυτά που αγαπούν οι νέοι τις ώρες της σχόλης τους.
Τώρα, ίσως ο επίσκοπος του Λονδίνου με αφορίσει, είμαι όμως βέβαιος
πως αν εφαρμοζόταν το σύστημα που προτείνω,
ο μισθός του θα ήταν πάλι ο ίδιος, όπως και τώρα. Δεν θα είχε λοιπόν να πάθει καμία ζημιά».
 
Συγκρούστηκε και με την εκπαίδευση χαρακτηρίζοντας την εκπαίδευση
και την γνώση που αποκτάς μέσω των βιβλίων παπαγαλία
και όχι ουσιαστική γνώση του αντικειμένου στο οποίο διδάσκονται οι μαθητές. 
 
Ρηξικέλευθος και στις απόψεις του για τις γυναίκες.
Υποστήριζε με φανατισμό πως τα οικιακά δεν είναι η φυσική καριέρα για μια γυναίκα.
Τα οικιακά ισοδυναμούν για μια γυναίκα με το να σκέφτεται ένα παιδί ότι το κλουβί
είναι το φυσικό περιβάλλον για ένα παπαγάλο,επειδή ποτέ δεν έτυχε να δει έναν έξω απ' αυτό.
Σίγουρα θα υπάρχουνε παπαγάλοι που προτιμάνε το κλουβί, είτε από φόβο στην επιβίωση,
είτε από συμπάθεια στους ιδιοκτήτες τους, είτε επειδή πιστεύουν ότι είναι η φυσική θέση
που τους έδωσε ο Θεός. Ωστόσο, ο μόνος παπαγάλος που θα μπορούσε να συμπαθήσει
ο ελεύθερος άνθρωπος θα 'ταν αυτός που επιμένει να μείνει έξω από το κλουβί,
ως μια πρωταρχική συνθήκη για να 'χει ευχάριστη ζωή. 
 
Πάθος και χιούμορ συνέθεταν την προσωπικότητα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.
Άλλωστε όπως έλεγε και ο ίδιος «Λογικοί είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στον κόσμο.
Παράλογοι, αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους.
Γι’ αυτό, το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τους παράλογους».

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
       

 

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

Αναδρομή στο άγριο έτος 1968 


 
 

Η καυτή χρονιά του ’68, τον Γενάρη και τον Φλεβάρη δεν φαίνεται να προμηνύει τίποτε πέρα από τα συνηθισμένα τής κάθε προηγούμενης χρονιάς,. Στο Βερολίνο και αλλού, φοιτητικές κυρίως αριστερίστικες κινήσεις διοργανώνουν απλώς διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.  
 
 

 
 

 

ΜΑΡΤΗΣ. Στις 18 Μάρτη, διαδηλωτές ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ καίνε αμερικανικές τράπεζες στο Παρίσι. Στις 22 Μάρτη, αυθόρμητη συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπέρ 6 αντιπολεμικών διαδηλωτών καταλήγει σε κατάληψη του Πανεπιστημίου της Νάντερ στην Γαλλία.  
 

 

 

 

ΑΠΡΙΛΗΣ. Στις 4 Απρίλη δολοφονείται ο μαύρος ηγέτης και προπαγανδιστής της μη βίαιης διαμαρτυρίας και πολιτικής ανυπακοής Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, στο Μέμφις των ΗΠΑ. Σε 125 πόλεις ξεσπάνε ταραχές από μαύρους διαδηλωτές. Στις 6 Απρίλη, στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, τα γραφεία του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, πολιορκούνται από την αστυνομία. Δολοφονείται εν ψυχρώ ο Μπόμπυ Χάττον και συλλαμβάνεται ο Έλντριτζ Κλήβερ.  
 

 

 

 

Στις 11 Απρίλη, ο φασίστας Κλάους Μπάχμαν πυροβολεί το κεφάλι τον ηγέτη του Κινήματος Εξωκοινοβουλευτικής Διαμαρτυρίας (ΑΡΟ) της Δ. Γερμανίας Ρούντι Ντούτσκε. Στις 23 του ιδίου μήνα η οργάνωση “Φοιτητές για μία Δημοκρατική Κοινωνία” (SDS) καταλαμβάνει το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ. Στις 25 Απρίλη του 1968 στα γαλλικά πανεπιστήμια αριστεριστές φοιτητές συγκρούονται με δεξιούς και φασίστες. 
 

 

 

 

ΜΑΗΣ (Α ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟ). Στις 3 Μάη, γίνονται στο παρισινό Καρτιέ Λατέν, οι πρώτες αιματηρές συγκρούσεις του “Μάη 68” ανάμεσα στους κρανοφόρους CRS της αστυνομίας και σε κάμποσες εκατοντάδες φοιτητές. Μετά δύο μέρες ταραχών, 6 σπουδαστές κλείνονται στην φυλακή. Στις επόμενες μέρες κλιμακώνονται όλο και πιο μαζικές πορείες διαμαρτυρίας με αποκορύφωση στις 10 Μάη, που έμεινε στην ιστορία ως “Νύχτα των Οδοφραγμάτων”.  
 

 

 

 

Στις 13 Μάη 68 τα εργατικά συνδικάτα σπρωγμένα από την κίνηση των γεγονότων αναγκάζονται να κηρύξουν Γενική Απεργία. Την ίδια μέρα καταλαμβάνεται η Σορβόννη. Στις 14 Μάη αρχίζουν οι καταλήψεις εργοστασίων από “γενικές συνελεύσεις” εργατών και παρά την πυροσβεστική προσπάθεια των κομματικών συνδικαλιστών. 
 

 

 
 

 

ΜΑΗΣ (Β ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟ), Στις 18 Μάη δέκα χιλιάδες νέοι διαδηλώνουν στην φρανκική Μαδρίτη και συγκρούονται με την αστυνομία του φασιστικού καθεστώτος. Στις 20 Μάη ο Wu-Liang ζητάει στην Κίνα άμεση δημοκρατία και φέρνει ως παράδειγμα την Παρισινή Κομμούνα του 1871. Την επόμενη μέρα καταλαμβάνεται το Πανεπιστήμιο του Δ. Βερολίνου, ενώ στο Παρίσι 100 περίπου Έλληνες φοιτητές καταλαμβάνουν το “Ελληνικό Σπίτι” της Πανεπιστημιούπολης, υψώνοντας στην στέγη του μία κόκκινη και μία μαύρη σημαία χιαστί. Στις 22 Μάη η Γαλλική Κυβέρνηση προσπαθώντας απελπισμένα να ησυχάσει τα πράγματα, ψηφίζει γενική αμνηστία, ενώ δύο ημέρες μετά ο στρατηγός Ντε Γκωλ επισείει στους Γάλλους τον κίνδυνο… εμφυλίου πολέμου. Στις 24 Μάη στο Βέλγιο, την Γερμανία, την Ιταλία και την Χιλή καταλαμβάνονται Πανεπιστήμια και ξεσπούν εκτεταμένες οδομαχίες ανάμεσα στην νεολαία και την αστυνομία. Στην Γαλλία ένα εκατομμύριο απεργοί νεκρώνουν τη δημόσια ζωή. Στις 28 Μάη, οι φοιτητές της Μαδρίτης καταλαμβάνουν το εκεί Πανεπιστήμιο.  
 

 

 

 

ΙΟΥΝΗΣ. Στις 4 Ιούνη καταλαμβάνεται το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, ενώ στις 6 Ιούνη δολοφονείται ο γερουσιαστής Μπόμπυ Κέννεντυ από τον Σιρχάν - Σιρχάν. Με το τέλος του πρώτου δεκαημέρουμ στην Γαλλία η κοινοβουλευτική Αριστερά και οι συνδικαλιστές της στέλνουν τους εργαζομένους σταδιακά στην δουλειά, απομονώνουν τους αριστεριστές και αντιεξουσιαστές και προετοιμάζουν “ομαλή εκτόνωση” της κοινωνικής έκρηξης. Στις 10 Ιούνη είκοσι χιλιάδες φοιτητές καταλαμβάνουν πανεπιστήμια στην Τουρκία (Άγκυρα, Ερτζερουμ, Ίζμαρ κ.λπ.). Στην Γαλλία οι γραφειοκράτες των πολιτικών κομμάτων και των συνδικαλιστικών παρατάξεων προδίδουν το όραμα της κοινωνικής αλλαγής, υπογράφοντας συμφωνία για… αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα. Ο Παρισινός (Γαλλικός) Μάης τελειώνει.  
 

 

 

 

Στις 15 Ιούνη οι «Ζεγκακούρεν» υποκινούν βίαιες διαδηλώσεις σε Τόκυο και Οζάκα με εκατοντάδες τραυματίες. Στις 19 Ιούνη, ξεσπούν βιαιότατες ταραχές στο Ρίο της Βραζιλίας ενάντια στην κρατική κουλτούρα. 

 

ΙΟΥΛΗΣ. Τον Ιούλη του 1968 στις 24 του μήνα αρχίζουν τριήμερες ταραχές στο Μεξικό ενάντια στην κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος για τους…Ολυμπιακούς Αγώνες την ίδια στιγμή που ο μεξικανικός λαός πεινούσε. 

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ. Ο Αύγουστος μπαίνει με εκτεταμένη φοιτητική εξέγερση στην Κοπακαμπάνα της Βολιβίας στις 2 του μήνα. Στις 7 Αυγούστου ξεσπούν ταραχές στο Μαϊάμι των ΗΠΑ στην διάρκεια του Συνεδρίου των Ρεμπουπλικάνων. Στις 14 Αυγούστου εξεγείρονται οι φοιτητές στην Νότιο Αφρική και καταλαμβάνεται το Πανεπιστήμιο του Κέϊπ Τάουν. ]Στις 15 Αυγούστου, οι επικεφαλής του κινήματος Υippie! φθάνουν στο Σικάγο των ΗΠΑ με σκοπό να διοργανώσουν ένα «Φεστιβάλ Ζωής» ως διαμαρτυρία ενάντια στο Συνέδριο των Δημοκρατικών που διεξάγεται εκεί και κατεβάζουν για υποψήφιο Πρόεδρο ΗΠΑ ένα γουρούνι, τον "Πήγασο".  

 

Ο δήμαρχος της πόλης καλεί την αστυνομία και την Εθνοφρουρά σε κατάσταση ετοιμότητας. Στις 17 Αυγούστου κυκλοφορεί η φήμη ότι οι  Yippies θα έριχναν LSD στο υδραγωγείο του Σικάγο.  
 
 

 

Στις 20 Αυγούστου στρατός και τανκς των Σοβιετικών εισβάλλουν στην Τσεχοσλοβακία βάζοντας βίαιο τέλος στους φιλελευθερους νεωτερισμούς του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Στις 23 αρχίζει το «Φεστιβάλ Ζωής» με be-in στο Λίνκολ Πάρκ, ενώ στις 25 η αστυνομία αιματοκυλάει τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του πολέμου.  
 

 

 

 

Στις 26 και 27 του Αυγούστου συνεχίζονται οι βιαιότητες στο Σικάγο με εκατοντάδες συλληφθέντες, τραυματίες και μερικούς νεκρούς. Στις 27 στο Μεξικό 200.000 άτομα διαδηλώνουν ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας. 

 

ΟΚΤΩΒΡΗΣ. Οι ταραχές στο Μεξικό συνεχίζονται και στις 3 του Οκτώβρη. Στρατός και αστυνομία σκοτώνουν πολλούς από όσους διαμαρτύρονταν ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα δε πτώματα μεταφέρονται με στρατιωτικά οχήματα κι εξαφανίζονται.  
 

 

 

 

Ο ηλίθιος «αθλητικός κόσμος» με ελαφριά την συνείδησή του θα καμαρώνει το… Ολυμπιακό Ιδεώδες λίγες ημέρες μετά, στην θεαματική (όπως πάντα) τελετή έναρξης των Αγώνων στο Στάδιο των Αζτέκων. Μοναδικό «συμβάν» κόντρα στην παχυδερμία η πρωτότυπη και τολμηρή διαμαρτυρία των αμερικανών δρομέων Σμιθ και Κάρλος.  
 

 

 

 

Στο βάθρο του Ολυμπιονίκη χαιρετίζουν την έπαρση της αστερόεσσας με σηκωμένο ψηλά το γαντοφορεμένο τους χέρι σε γροθιά, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την βίαιη καταστολή του κινήματος των Μαύρων στην χώρα τους, πράξη που αργότερα θα τους κοστίσει την προσωπική και οικονομική τους καταστροφή. 
 

 


 

(Δημοσιεύθηκε στο επετειακό 14ο τεύχος της «Ανοιχτής Πόλης», Μάρτιος 19

 

 

 

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

 

«Γίπις», «Διεθνές Κόμμα Νεολαίας»

(Yippies, «Youth International Party», YIP)

Κίνημα πολιτικοποιημένων αναρχιζόντων «χίπις» από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 (Ιανουάριος 1968) έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, που έδρασαν, κυρίως στις Η.Π.Α., με διάφορες τεχνικές πρόκλησης, θεωρώντας πως είναι δυνατή η ιδιοποίηση και εκτροπή των όπλων προπαγάνδας των κρατούντων.

ΙΔΡΥΣΗ

Επτά ριζοσπάστες αμερικανοί «χίπις» και ακτιβιστές, οι Άμπυ Χόφφμαν (Abbie Hoffman  ή Abbott Howard «Abbie» Hoffman, 1936 – 1989, πολιτικός ακτιβιστής), Ανίτα Χόφφμαν  (Anita Hoffman, σύζυγος του Άμπυ, 1942 – 1998), Τζέρυ Ρούμπιν (Jerry Rubin, 1938 -  1994), Νάνσυ Κούρσαν (Νancy Kurshan, 1944 -), Πωλ Κράσνερ (Paul Krassner, 1932 -),  Κηθ Λάμπε (Keith Lampe) και Μπομπ Φας (Bob Fass), που είχαν γνωριστεί τον  Οκτώβριο του 1967, στην περίφημη «περικύκλωση» του Πενταγώνου από τις χιλιάδες  των
διαδηλωτών

κατά του πολέμου του Βιετνάμ, αποφάσισαν την παραμονή της  πρωτοχρονιάς του 1968 στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμα του ζεύγους Χόφφμαν να ιδρύσουν  ένα καινούργιο κίνημα που να μπορέσει ν’ αποτραβήξει τους διαμαρτυρόμενους νέους  από την αποκλειστικά «ψυχεδελική» πνευματική αναζήτηση και να τους στρέψει  περισσότερο προς την πολιτική δράση, για την δημιουργία ενός ανατρεπτικού  αναρχίζοντος αμαλγάματος πολιτικής δράσης, ερωτισμού, ροκ μουσικής και ψυχοτρόπων  ουσιών.
 



Πάνω: οι yippies Σάντερς και Κούπφερμπεργκ,
ιδρυτές του ροκ συγκροτήματος "The Fugs"

Δεξιά:
το Yippie βιβλίο του Σάντερς
Άλλες γνωστές προσωπικότητες της αντικουλτούρας και της άκρας αριστεράς (κυρίως  από την οργάνωση «Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία», «Students for a Democratic  Society», SDS) που προσχώρησαν μέσα στις επόμενες εβδομάδες στο καινούργιο  κίνημα, το οποίο ονομάστηκε με πρόταση της Ανίτας Χόφφμαν «Διεθνές Κόμμα  Νεολαίας» («Youth International Party», YIP) και τα μέλη του «Γίπις» («Yippies»), ήσαν οι  Στιου Άλμπερτ (Stewart ή Stew Edward Albert, 1939 - 2006),Έντ Σάντερς (Ed Sanders,  1939-), Ρόμπιν Πάλμερ (Robin Palmer), Νταίηβιντ Μπόϋντ (David Boyd), Τούλι  Κούπφερμπεργκ (Tuli Kupferberg, 1923 - 2010), Ρόμπιν Μόργκαν (Robin Morgan), Κεν  Πίτσφορντ (Ken Pitchford), Ντικ Γκρέγκορυ (Dick Gregory, 1932 -) και Άλλεν Γκίνσμπεργκ  (Irwin Allen Ginsberg, 1926 – 1997). -

«Οι χίππις μάς αποκαλούνε πολιτικοποιημένους και οι πολιτικοποιημένοι μας  αποκαλούνε χίππις. Μόνο η αντίδραση δεν ξεγελιέται και μας βλέπει όπως είμαστε. Το  Yippie! δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πολύ καλή δικαιολογία για κάποιον να εξεγερθεί..»,  είχε δήλωσε στις αρχές του 1968 ο εκ των ιδρυτών Χόφφμαν. Μέχρι το τέλος του χειμώνα,  είχαν ιδρυθεί μικρές ομάδες «Γίπις» στην Ουάσινγκτον, την Φιλαδέλφεια, την Βοστώνη, το  Μπέρκλεϋ, το Σαν Φραντσίσκο, το Λος Άντζελες και το Σικάγο.

ΒΑΣΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

Οι «Γίπις» ανέπτυξαν μια θεωρία, η οποία ανήκε αρχικά στον Χόφφμαν, για ιδιοποίηση  και εκτροπή των όπλων προπαγάνδας των κρατούντων, με τρόπο που ο Τσε Γκεβάρα να  μπορεί να συνυπάρχει ανατρεπτικά  με τον θεωρητικό των Μ.Μ.Ε. Μακ Λιούαν (Marshall  Mac Luhan). Σύμφωνα με τον Χόφφμαν, οι νέοι άνθρωποι μπορούσαν να προσελκυστούν  εύκολα στην επανάσταση μέσα από θεατρικά δρώμενα, μουσικές συναυλίες και τολμηρά  «συμβάντα», ενώ τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και ιδίως τη τηλεόραση, μπορούσαν «να  εκτραπούν εκ των έσω» με την έξυπνη δράση του επαναστάτη όταν η είδηση που ο ίδιος  παρήγαγε εμφανιζόταν στο χαρτί ή στο γυαλί. Χαρακτηριστικό ήταν το σύνθημα του  κινήματος «εάν δεν σου αρέσει το δελτίο ειδήσεων, βγες έξω και φτιάξε ένα διαφορετικό,  δικό σου», αλλά και η αντίδραση του αντιπρόεδρου των Η.Π.Α. Σπύρου Άγκνιου όταν  ρωτήθηκε σχετικά με τον Χόφφμαν: «παλαιότερα τέτοιους τύπους τους κυνηγούσανε με  τον ζουρλομανδύα και όχι όπως σήμερα με τις κάμερες της ΤV».



Η Yippie! σημαία
ΣΥΜΒΟΛΑ
 
Σύμβολα του κινήματος ήταν η, έμπνευσης του Κράσνερ, πολεμική κραυγή «γίπι!»  («yippie!») αποτυπωμένη σε φυλλάδια, αφίσες, κονκάρδες και τοίχους, καθώς και η  «πολεμική» σημαία του («η σημαία του Νέου Έθνους», «the New Nation flag») που  παρέπεμπε ισόποσα στους Βιετκόνγκ αλλά και τους αναρχικούς: στο κέντρο ενός  ολόμαυρου φόντου ξεπρόβαλε προκλητικά το κόκκινο άστρο της επανάστασης με ένα  καταπράσινο φύλλο κάνναβης μπροστά του.

Οι «Γίπις» χρησιμοποίησαν επίσης και μια  σειρά από «ιδιοποιημένα» σύμβολα της αμερικανικής κουλτούρας, όπως την αστερόεσσα  σημαία τροποποιημένη σε πουκάμισο ή τον διάσημο ποντικό του Ντίσνεϋ Μίκυ Μάους.


ΣΙΚΑΓΟ 1968

Οι «Γίπις» έδωσαν την πρώτη τους συνέντευξη τύπου στο «Americana Hotel» της Νέας  Υόρκης, στις 17 Μαρτίου 1968, στην οποία εξήγησαν ότι σκοπός τους ήταν να αναδείξουν  ένα «Νέο Έθνος» («New Nation») βασισμένο στους αντι-θεσμούς της λεγόμενης  «Αντικουλτούρας» μέσα από μία «Δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση» και αποκάλυψαν  ότι σχεδίαζαν να οργανώσουν ένα εξαήμερο «Φεστιβάλ Ζωής» («Festival of Life») «με  πολιτική, ροκ, ντόπι και σεξ» στο Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α. που  θα γινόταν στο Σικάγο τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς.

Έχοντας δώσει στους δημοσιογράφους με ένα «Yip-in» στις 22 Μαρτίου μία πρώτη γεύση  για το τι μπορούν να προκαλέσουν σε σύγκρουση με την αστυνομία (όταν συγκέντρωσαν  στον «Grand Central Station» της Νέας Υόρκης περισσότερους από 6.000  μακρυμάλληδες με πρόφαση ότι εόρταζαν την εαρινή ισημερία και μετά ξέσπασαν  ταραχές με 50 συλλήψεις και αρκετούς τραυματισμούς), οι «Γίπις» χρησιμοποίησαν στο έπακρο όλη την άνοιξη του 1968 το  δυναμικό των αντεργκράουντ μέσων ενημέρωσης με σκοπό να συγκεντρώσουν «μισό  εκατομμύριο φρικιά» στο Σικάγο, όπου θα κατέβαζαν έναν δικό τους υποψήφιο για  πρόεδρο των Η.Π.Α., ένα νεαρό γουρούνι που το είχαν ονομάσει «Πήγασος ο Αθάνατος»  («Pegasus the Immortal», μια έμπνευση του Στιού Άλμπερτ). Οι πληροφορίες που  διοχέτευαν προς τα Μ.Μ.Ε. του συστήματος ήσαν εξωφρενικές: «θα ρίξουμε LSD στο  υδραγωγείο του Σικάγο», «θα κάνουμε πράξη την Πολιτική της Έκστασης», «θα κάνουμε  σεξ στους δρόμους», και άλλα ανάλογα. 



Επάνω: σκηνή από τις ταραχές στο Σικάγο

Μέσο:
Το yippie κάλεσμα για το Σικάγo (1968)

Δεξιά: Ο "Πήγασος ο Αθάνατος", υποψήφιος
Πρόεδρος Η.Π.Α. σε πορεία στη Νέα Υόρκη


Λόγω όμως της αντίδρασης πολλών δημοσιογράφων της Αριστεράς, ακόμα και του  χώρου των αντεργκράουντ εφημερίδων (λ.χ. του Michael Rossman, στελέχους του  κινήματος «Free Speech Movement», του Euge
ne Schoenfeld ή «Dr Hip», συντάκτη του  «Los Angeles Free Press», του Jann Wenner, συντάκτη του « Rolling Stone», κ.ά.),  εκείνον τον Αύγουστο πήγαν στο Σικάγο όχι περισσότεροι από 5.000 «χίπις» και  αντιπολεμικοί διαδηλωτές. Οι διοργανωτές και το κοινό του «Φεστιβάλ Ζωής» τσακίστηκαν  με απερίγραπτη βαναυσότητα από την Εθνοφρουρά και την αστυνομία του Σικάγο που  είχε κινητοποιήσει ο δήμαρχος Ντάλεϋ (Richard Daley), σε σκηνές που «έφερναν το  Βιετνάμ στο σπίτι των αμερικανών» όπως ο ίδιος ο Χόφφμαν το είχε προαναγγείλει:  «εκείνη η μαζική παράσταση των Γίπις απετέλεσε ένα θέαμα άκρας ακροαματικότητας  ενάντια στη βαρετή φλυαρία της κατεστημένης μετάδοσης σχετικά με το Δημοκρατικό  Συνέδριο. Ακόμα κι αν τα Μαζικά Μέσα είχαν αποφασίσει να αποσιωπήσουνε τελείως τις  δραστηριότητες των Γίπις, το Μήνυμά μας θα είχε τελικά περάσει προς τα έξω και ίσως  να ήταν και ισχυρότερο. Αρκούσε μόνο η απλή είδηση, πως η νεολαία σφαζότανε στους  δρόμους του Σικάγο από την αστυνομία της πόλης και πως τα τηλεοπτικά κανάλια  αρνιόντουσαν να δείξουν τα γεγονότα».  

Τον Οκτώβριο του 1968 οι Χόφφμαν και Ρούμπιν εξετάστηκαν από την περιβόητη  «Επιτροπή Εξέτασης Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων» («House Un-American Activities  Committee», HUAC), όπου χρησιμοποίησαν την προβολή των Μ.Μ.Ε. για να  γελοιοποιήσουν την όλη διαδικασία, πότε προσερχόμενοι ντυμένοι σαν αντάρτες με ένα  ψεύτικο πολυβόλο (ο Ρούμπιν στις 3 Οκτωβρίου) ή σαν Βιετκόνγκ, πότε χαιρετώντας  ναζιστικά τα μέλη της Επιτροπής και πότε προσερχόμενοι ντυμένοι σαν Αγιοβασίληδες ή  με την αστερόεσσα ως πουκάμισο. Εξαιτίας της προβολής των Μ.Μ.Ε., οι «Γίπις» είχαν  τώρα δεκάδες παραρτήματα ανά τις Η.Π.Α. (με πιο δραστήρια και ισχυρά σε αριθμό  μελών εκείνα του Λος Άντζελες, του Σικάγου, που είχε και ως όργανό του το  αντεργκράουντ περιοδικό «Σπόρος του Σικάγου» - «Chicago Seed» του Abe Peck, του  Κολούμπους Οχάϊο και του Μιλγουώκι), αλλά και στον Καναδά (με ισχυρότερο εκείνο του  Βανκούβερ, ιδρυθέν την άνοιξη του 1970 ως «Vancouver Yippie!» ή «Βόρειο Ψυχοπαθές  Περιθώριο του Διεθνούς Κόμματος Νεολαίας», «Northern Lunatic Fringe of the Youth  International Party», NLF/YIP) και την Ευρώπη.



Ο Ρούμπιν ντυμένος αντάρτης στην "Επιτροπή
Εξέτασης Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων"
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ

Το καλοκαίρι του 1969 στο περίφημο φεστιβάλ του Γούντστοκ (Woodstock), μια  εκατοντάδα Γίππις με επικεφαλής τον Χόφφμαν επιχείρησαν «ν’ ανεβάσουν την ενέργεια»  και να καταγγείλουν τον ανερχόμενο «hip καπιταλισμό» και την βιομηχανία της ροκ  μουσικής. Ο Χόφφμαν διάκοψε την εμφάνιση του συγκροτήματος «The Who»,  προσπαθώντας να βγάλει έναν σύντομο λόγο διαμαρτυρίας για την φυλάκιση του ποιητή  και ιδρυτή των «Λευκών Πανθήρων» Τζων Σινκλαίρ (John Sinclair): «Όλα αυτά είναι  νομίζω μπούρδες!… είστε εδώ, εννοείται, για ν’ αλλάξει ο κόσμος, την στιγμή που ο Τζων  Σινκλαίρ σαπίζει στην φυλακή». Προτού όμως ολοκληρώσει την φράση του, δέχθηκε την  επίθεση του κιθαρίστα Πήτ Τάουνσεντ (Pete Townshend) που, φωνάζοντας «κάτω από  την σκηνή μου!», πέταξε τον Χόφφμαν κάτω από την σκηνή, υπό τις επευφημίες του  κραυγαλέα απολιτικού πλήθους.


ΔΙΚΗ ΓΙΑ «ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ»

Για τα βίαια γεγονότα του Σικάγο (που έδωσαν αφορμή για έναν ακόμα προκλητικό  ορισμό του «Γίπι»: «ο Yippie είναι ένας Hippie που έχει φάει ξύλο από την αστυνομία»),  δύο στελέχη των «Γίπις», οι Χόφφμαν και Ρούμπιν, παραπέμφθηκαν τον Σεπτέμβριο  1969 σε δίκη μαζί με άλλους 6 ακτιβιστές, τους Νταίηβιντ Ντέλινγκερ (David Dellinger,  1915 – 2004), Ρένι Νταίηβις (Rennie Davis, 1941 -), Τζων Φρόϊνς (John R. Froines), Λη  Γουάϊνερ (Lee Weiner), Τομ Χαίηντεν (Tom Hayden, 1939 -) και Μπόμπυ Σηλ (Robert  George «Bobby» Seale, 1936 -), με την κατηγορία της «συνωμοσίας προς πρόκληση  ταραχών», καταδικάστηκαν (καθώς και οι Ντέλινγκερ, Νταίηβις και Χαίηντεν) σε 5ετή  φυλάκιση τον Φεβρουάριο 1970 και μόνο μετά από αλλεπάλληλες διαδηλώσεις υπέρ των  «8 του Σικάγο» κατάφεραν να γλιτώσουν την φυλακή, με χορήγηση αναστολής εκτέλεσης  των ποινών.

Στην διάρκεια της δίκης (24 Σεπτεμβρίου 1969 – 20 Φεβρουαρίου 1970), οι δύο «Γίπις»  μετέτρεψαν την δικαστική αίθουσα κυριολεκτικά σε τσίρκο, με αλλεπάλληλες προκλήσεις  προς τον ακροδεξιό πρόεδρο Τζούλιους Χόφφμαν (Julius Hoffman): «κάποια στιγμή  έστειλα στον πρόεδρο ένα ιπτάμενο φιλί. Αυτός γύρισε κατακόκκινος και φώναξε προς  τους ενόρκους: Αγνοείστε αυτό το φιλί…» περιέγραφε αργότερα σε συνέντευξή του ο  Άμπυ Χόφφμαν.  

ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Στις 15 Νοεμβρίου 1969 οι «γίπις» της Ουάσινγκτον, σε συνεργασία με τους εξτρεμιστές  «Ουέδρεμεν» («Weathermen»), εξέτρεψαν μία μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση,  παρασύροντας 6.000 από τους 250.000 συγκεντρωμένους, σε επίθεση ενάντια στο εκεί  κτίριο του Υπουργείο Δικαιοσύνης (που κατέληξε σε καταστροφές σε 50 διαφορετικά  κτίρια και 135 συλλήψεις), ενώ τον Ιανουάριο του 1970, μήνα κατά τον οποίο o Σάντερς  εξέδωσε την «γίπικη νουβέλα» «The Shards of God: A Novel of the Yippies», οι «Γίπις»,  με μεσολάβηση του Ντάνα Μπηλ (Irvin Dana Beal, 1947 -) που ήταν μέλος και στις δύο  οργανώσεις, αφομοίωσαν το «Κόμμα των Λευκών Πανθήρων»(«The White Panthers»,  «The White Panther Party»), το οποίο περνούσε τότε δύσκολους καιρούς λόγω του  διωγμού της ηγεσίας του από το FBI.



Επάνω: οι κατηγορούμενοι Ρούμπιν, Νταίηβις και Χόφφμαν

Αριστερά: η εφημερίδα "Ο Ρεαλιστής"


Δεξιά: το βιβλίο
«Καν’ το!» του Τζέρρυ Ρούμπιν


Στις 8 Μαϊου 1970 οι άρτι ιδρυθέντες «γίπις» του Βανκούβερ (που αριθμούσαν 70  περίπου ενεργά μέλη και γύρω στους 500 συμπαθούντες), επετέθηκαν στο  πολυκατάστημα «Bay» και στο προξενείο των Η.Π.Α., έκλεψαν την «Μεγάλη Σφραγίδα»,  ξεκρέμασαν και έκαψαν την σημαία και συγκρούστηκαν με την αστυνομία με αποτέλεσμα  αρκετές συλλήψεις, ενώ την επόμενη ημέρα, με ένα πλήθος 600 περίπου  μακρυμάλληδων, εισέβαλαν συμβολικά στις Η.Π.Α. (στην παραμεθόρια πόλη Μπλέϊν,  Blaine, WA, όπου συγκρούστηκαν με νεοναζιστές) σε μια δυναμική – συμβολική  απάντηση στην
εισβολή της κυβέρνησης Νίξον στην Καμπότζη (στις 30 Απριλίου), αλλά  και στην χρήση πυρών ενάντια στους αντιπολεμικούς διαδηλωτές στο «Kent State  University» (στις 4 Μαϊου) που είχε προκαλέσει τον θάνατο τεσσάρων φοιτητών και τον  τραυματισμό 9 άλλων.


«ΚΑΝ’ ΤΟ!»

Εκείνη την χρονιά (1970) ο Ρούμπιν εξέδωσε το βιβλίο «Καν’ το!» («Do it! Scenarios of  the Revolution»), που έγινε το υπ’ αριθμόν 1 μέσο «yippie κατήχησης» για δεκάδες  χιλιάδες νεαρούς αμερικανούς: «Η επανάσταση είναι επικερδής. Για αυτό οι καπιταλιστές  προσπαθούν να την πουλήσουν. Οι νταβατζήδες του χρήματος παίρνουν τα καλύτερα  προϊόντα της καρδιάς και του μυαλού μας, τα μετατρέπουν σε καταναλωτικά προϊόντα,  ορίζουν μια τιμή και μας τα ξαναπουλάνε με την μορφή εμπορευμάτων. Παίρνουν τα  σύμβολά μας, που’ ναι βουτηγμένα στο αίμα που χύσαμε στους δρόμους, και τα κάνουν  της μόδας.

Είναι ιδιοκτήτες της μουσικής μας -της μουσικής που γεννήθηκε από τα βάσανά μας, τον  πόνο μας, το συλλογικό υποσυνείδητο της κοινότητά μας ! Φυλακίζουν την μουσική μας  μέσα σε δίσκους και σε αίθουσες χορού και την πουλάνε σε τόσο μεγάλες τιμές που δεν  μπορούμε ούτε να την ακούσουμε. Οι προαγωγοί του ροκ διοργανώνουν φεστιβάλ πίσω  από συρματοπλέγματα και τα γουρούνια χρησιμοποιούν δακρυγόνα για να μας  εμποδίσουν να μπούμε.

Φυλαχτείτε από τον ψυχεδελικό καπιταλιστή που μιλάει για αγάπη πηγαίνοντας για την  τράπεζα. Έχε μακριά μαλλιά και φοράει παρδαλά πουκάμισα γιατί «αυτό αποδίδει»,  Χρήμα, αυτό αποδίδει! Έχει ένα τεράστιο πορτοφόλι γεμάτο χρήματα και μία μικρή  ψυχή… Φυλαχτείτε από τον γκουρού που πιστεύει ότι το κόλπο του –είτε πρόκειται για  την επιστημολογία, την αστρολογία, τον διαλογισμό, την φυτοφαγία, την ροκ μουσική, είτε  για τον ειρηνισμό- θα κάνει την επανάσταση από μόνο του.
Φυλαχτείτε από τον μακρυμάλλη που προτιμάει να τον εκμεταλλεύονται καθημερινά παρά  να έχει κακές δονήσεις. Φυλαχτείτε από τον μακρυμάλλη που υπερασπίζεται τον  μακρυμάλλη επιχειρηματία: «τι διάολο ρε φίλε, έτσι τη βρίσκει ο Μπιλ Γκράχαμ: να βγάζει  λεφτά». Είναι όλοι τους προδότες. Προδίδουν τα μακριά μαλλιά τους.


… Να απαλλοτριώσουμε όλους τους επιχειρηματίες. Όλα τα ωραία προϊόντα που  συσκευάζουν και πουλάνε οι «χίπηδες» επιχειρηματίες είναι ουσιαστικά δυναμίτης που  θα εκραγεί μέσα στα χέρια τους… Θα καταστρέψουμε τα παλάτια του ροκ. Θα  γκρεμίσουμε όλους τους φράχτες. Θα καταστρέψουμε τους καλλιτέχνες που μας  καταστρέφουν. Θα απελευθερώσουμε την μουσική μας. Θα αυτοκυβερνηθούμε!

…Τραβάμε τον δρόμο μας! Η πολιτική μας είναι η μουσική μας, η μυρωδιά μας, το δέρμα  μας, τα μαλλιά μας, τα ζεστά γυμνά κορμιά μας, η ενεργητικότητά μας, οι αντεργκράουντ  εφημερίδες μας, το δράμα μας. Η ίδια η ύπαρξή μας είναι μία απειλή για την παγκόσμια  ισορροπία δυνάμεων».



Επάνω: η "μάχη της Ντίσνεϋλαντ"
Δεξιά: η εφημερίδα "Overthrow"


O τραγουδιστής Νταίηβιντ Πηλ


Στις 6 Αυγούστου 1970, επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα,  τριακόσιοι περίπου «γίπις» από το Λος Άντζελες με οργανωτή τους τον Νταίηβιντ Σακς  (David Sacks), φωνάζοντας ότι θα πραγματοποιήσουν το «1ο Διεθνές Γίπικο Πόου  Ουόου» («First International Yippie Pow Wow») ή την «Γίπικη Ημέρα» («Yippie Day»),  εισέβαλαν στην «Ντίσνεϋλαντ» («Disneyland»), αναστάτωσαν τα πάντα φωνάζοντας  συνθήματα κατά του πολέμου και υπέρ του τρίπτυχου «sex, drugs, rock’n’roll»,  απαίτησαν «απελευθέρωση της Μίνι Μάους και χορήγηση ψυχοτρόπων στον Γκούφυ»  και ύψωσαν τελικά «την σημαία του Νέου Έθνους» στο κτίριο της διοίκησης.  Ακολούθησαν ταραχές, 23 συλλήψεις από την αστυνομία του Άναχαϊμ (Anaheim) και  κλείσιμο του πάρκου από την εταιρεία Ντίσνεϋ.

Το 1971 ο Ρούμπιν εξέδωσε ένα ακόμη βιβλίο «yippie κατήχησης», το «Είμαστε παντού»  («We Are Everywhere»), ενώ την ίδια χρονιά ο Άλμπερτ, προτού αποσυρθεί από την  πρώτη γραμμή του κινήματος, πολιτικοποίησε τον πρώην «Μπητλ» Τζων Λέννον (John  Lennon, 1940 - 1980) και τον έκανε να τολμήσει να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις των  «Γίπις» παρά τον κίνδυνο να απελαθεί, ενώ, από την άλλη, αξιόλογη προβολή των ιδεών  του κινήματος παρείχε ο «Γίπι» τραγουδιστής διαμαρτυρίας Φιλ Οξ (Phil Ochs, 1940 -  1976) και ο επίσης «Γίπι» μουσικός και τραγουδοποιός Νταίηβιντ Πήλ (David Peel) με το  συγκρότημά του «The Lower East Side».

ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
 
Στα τέλη του 1968 το κίνημα γνώρισε την πρώτη του διάσπαση, όταν μερικές γυναίκες  γύρω από την υπερφεμινίστρια Ρόμπιν Μόργκαν, πρώην τηλεοπτικό παιδί θαύμα της  δεκαετίας του 1950, αποχώρησαν για να δημιουργήσουν την δική τους οργάνωση (την  «Γυναικεία Διεθνή Τρομοκρατική Συνωμοσία από την Κόλαση», «Women’s International  Terrorist Condpiracy from Hell», W.I.T.C.H.), αφού πρώτα έκριναν απαραίτητο να  καταγγείλουν τους «Γίπις» για… σεξισμό: «το Yippie υποτίθεται ότι απελευθερώνει τους  καταπιεσμένους, κι όμως, μέσα στο YIP εμείς οι γυναίκες δεν αισθανόμαστε καν  άνθρωποι».

H Μόργκαν, που θα συνέχιζε την υπερφεμινιστική της στάση και στην δεκαετία του 1970  ως αριστερή ακτιβίστρια κατά της «πατριαρχίας», προέβη σε μία ακόμη διαλυτική  ενέργεια έναν περίπου χρόνο αργότερα, στις αρχές του Φεβρουαρίου 1970, όταν αυτή την  φορά αφαίρεσε πραξικοπηματικά την μεγάλη αντεργκράουντ εφημερίδα «Ο Ποντικός»  («The Rat - Subterranean News», δεύτερη σε σπουδαιότητα και κυκλοφορία  αντεργκράουντ εφημερίδα της Νέας Υόρκης μετά την «East Village Other» ή  «EVO»)  από τον ιδρυτή και εκδότη της Τζεφ Σήρο (Jeff Shero, μετέπειτα Jeff Shero Nightbyrd,  επίσης μέλος των «Γίπις»). Στο βιβλίο τους «Rites Of Passage: A Memoir Of The Sixties»,  οι Ουώλτ και Ουϊλιαμ Κρόουλεϋ γράφουν ότι ο Σήρο έχασε την εφημερίδα του όταν έκανε  το λάθος να επιτρέψει στην Μόργκαν και τις συντρόφισσές της να εκδώσουν ένα δικό τους  τεύχος: «απόλαυσαν τόσο πολύ αυτό το προνόμιο που ποτέ δεν του επέστρεψαν την  εφημερίδα» (σελ. 147).

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΗΓΕΣΙΑΣ

Όντας εξαιρετικά ευάλωτοι, καθώς αρνούνταν όλες τις τυπικές διαδικασίες σε ό,τι  αφορούσε την απόκτηση της ιδιότητας του μέλους («είμαστε περισσότερο μια κατάσταση  του νου, παρά μία κανονική οργάνωση»), οι «Γίπις» απετέλεσαν ευκολότατο στόχο για το  τρομερό πρόγραμμα COINTELPRO («Counter-Intelligence Program») του FBI που  αποσκοπούσε στην διάλυση των ενοχλητικών οργανώσεων. Εκτός από τις αλλεπάλληλες  διεισδύσεις μέσα στις γραμμές τους διαφόρων χαφιέδων και προβοκατόρων (Julie  Maynard, κ.ά.), γινόταν επίσης και μεθοδευμένη καλλιέργεια αντιθέσεων και προσωπικών  αντιπαθειών ανάμεσα στα διάφορα στελέχη, ανάμεσα στην βάση και στους επικεφαλής,  καθώς και ανάμεσα στα διάφορα τοπικά παραρτήματα ή ανάμεσα σε αυτά και την  «αρχική παρέα» της Νέας Υόρκης. 



Ο Τομ Φορκαίηντ σε δημόσια διένεξη με τον Χόφφμαν
Το 1972, χρονιά κατά την οποία (11 Μαϊου 1972) οι «γίπις» του Κολούμπους Οχάϊο  προκάλεσαν ταραχές, στην διάρκεια των οποίων έριξαν πέτρες και πατάτες στην  λιμουζίνα του αντιπροέδρου των Η.Π.Α. Άγκνιου (Agnew), η αρχικά αόριστη διάσταση  απόψεων που υπήρχε ακόμα και στην Νέα Υόρκη ανάμεσα στους παλαιότερους «Γίπις»  της γραμμής Χόφφμαν και στους νεότερους «Γίπις» της γραμμής Τομ Φορκαίηντ (Tom  Forcade, Thomas King Forcade, πραγματικό όνομα Kenneth Gary Goodson, 1945 –  1978, που είχε προσχωρήσει στους «Γίπις» το 1969), δηλαδή η διάσταση ανάμεσα στην  άλωση ή στην καθολική άρνηση του «συστήματος», κατέληξε τελικά, προφανώς με  υποδαύλιση από το FBI, σε κανονική διάσπαση του «Youth International Party». Όταν τα  δύο μεγάλα κόμματα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών ανακοίνωσαν ότι θα  έκαναν και τα δύο τα προεκλογικά τους συνέδρια στο Μαϊάμι (Miami) της Φλόριντα, η  «παλαιά» ηγεσία της οργάνωσης (Χόφφμαν,


Ρούμπιν και Σάντερς) επέλεξε να γίνουν  διαδηλώσεις μόνο κατά των Ρεπουμπλικανών, αφού ο υποψήφιος των Δημοκρατών Μακ  Γκόβερν (George McGovern) είχε ταχθεί υπέρ του τερματισμού του πολέμου στο Βιετνάμ  και την Καμπότζη.

Απέναντι στην «παλαιά» τριανδρία σήκωσε όμως τώρα ανάστημα μία νέα, αποτελούμενη  από τους Φορκαίηντ, Μπηλ και Σίντυ Ορνστήν (Cindy Ornsteen, 1946 -  2005), που  ζήτησε διαδηλώσεις ενάντια και στα δύο κόμματα «του καπιταλισμού και του πολέμου»,  κατηγορώντας ως «ξεπουλημένους» τους Χόφφμαν, Ρούμπιν και Σάντερς. Είχαν πια  γεννηθεί οι «Ζίπις» («Zippies») ή το «Διεθνές Κόμμα του Πνεύματος των Καιρών»  («Zeitgeist International Party»).

ΟΙ ΖΙΠΙΣ

Οι τρείς της «παλιάς» ηγεσίας αποβλήθηκαν από τους «Γίπις» με την κατηγορία ότι ήσαν  «ξεπουλημένοι», «ελιτιστές» και «αντιδημοκρατικοί», ενώ οι πάμπολλοι υποστηρικτές  τους άρχισαν να κατηγορούν τους Φορκαίηντ, Μπηλ και Ορνστήν ότι είτε ήσαν «αρχομανή  τσογλάνια» (αφού κανείς τους δεν ήταν στο «ηρωϊκό» Σικάγο του 1968), είτε ήσαν  πληρωμένοι προβοκάτορες που ήθελαν να οδηγήσουν το αντιπολεμικό κίνημα σε  αδιέξοδη ανευθυνότητα και μηδενισμό (την άποψη φαίνεται μάλιστα ότι υιοθέτησαν και οι  εφημερίδες του συστήματος, αφού ο Mike Royko της «Chicago Tribune» αναρωτήθηκε:  «είναι άραγε κάποιος μέσα στον Λευκό Οίκο ο πραγματικός αρχηγός των Ζίπις;»).



Οι "Ζίπις" διαδηλώνουν στο Μαϊάμι
Οι διαδηλώσεις του Μαϊάμι ξέφυγαν πάντως από τα χέρια των διοργανωτών και οι ίδιοι οι  «Ζίπις» παραδέχθηκαν αργότερα ότι δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τους πάμπολλους  πραγματικούς προβοκάτορες που έσπειραν το χάος, ενώ το τρομερό COINTELPRO  τέθηκε για μια ακόμη φορά σε ισχύ με παραπλανητικές αφίσες που μοιράστηκαν στους  διαδηλωτές άλλων οργανώσεων και παρουσίαζαν τον Φορκαίηντ δήθεν να καταζητείται ως  έμπορος ηρωϊνης.

Αμέσως μετά τις διαδηλώσεις του Μαϊάμι, το FBI προσπάθησε να  εξουδετερώσει με μακροχρόνια καταδίκη τον Φορκαίηντ, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε  δικαστικά μέχρι το 1974, ενώ οι βραχύβιοι «Ζίπις» επέστρεψαν στους «Γίπις», που όχι  μόνο αποτελούσαν ένα διασημότερο και άρα ισχυρότερο όνομα, αλλά επιπλέον ήσαν πια  ακέφαλοι μετά την εκδίωξη των ιστορικών τους ιδρυτών.

Από τους τελευταίους κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει την επιστροφή του στους  «Γίπις». Άλλοι, όπως λ.χ. ο Κράσνερ και ο Σάντερς, επέστρεψαν στην συγγραφική, ή  εκδοτική δραστηριότητα ή στην αρθρογραφία που ασκούσαν παλαιότερα, ενώ οι  Χόφφμαν και Ρούμπιν ακολούθησαν δύο αντιδιαμετρικές διαδρομές, που όμως και οι δύο  τούς έθεταν έξω και πολύ μακριά από το κίνημα. Ο πρώτος βγήκε τον Φεβρουάριο του  1794 στην παρανομία λόγω επικείμενης ποινικής καταδίκης του, έζησε πολλά χρόνια με  ψεύτικη ταυτότητα ως «κύριος Barry Freed», παραδόθηκε τελικά τον Νοέμβριο του 1980  και φυλακίστηκε, επιχείρησε να επαναδραστηριοποιηθεί πολιτικά στα μέσα της δεκαετίας  του 1980 και τελικά αυτοκτόνησε στις 12 Απριλίου 1989, όταν διαπίστωσε την  απελπιστική απραξία την νεότερης γενιάς των αμερικανών.  Ο δεύτερος, αφού πρώτα  περιηγήθηκε για λίγο στους χώρους του «New Age», κατέληξε τελικά χρηματιστής στην  Ουώλ Στρητ και στην συνέχεια επιχειρηματίας, δήλωσε «Yuppie και όχι πια Yippie» και  έγινε κυνικός αρνητής του αριστερού παρελθόντος του μέχρι που σκοτώθηκε τελικά σε  τροχαίο στις 28 Νοεμβρίου 1994.

ΑΡΓΟΣ ΜΑΡΑΣΜΟΣ

Δίχως όμως τους διάσημους και χαρισματικούς ιστορικούς ιδρυτές τους, οι  επανδρωμένοι από νεότερους ανθρώπους «Γίπις» δεν κατόρθωσαν να κρατήσουν για  πολύ στραμμένα επάνω τους τα μέσα ενημέρωσης του συστήματος, που πολύ γρήγορα  έπαψαν να ενδιαφέρονται, αφαιρώντας έτσι τον ακρογωνιαίο λίθο της μάλλον αφελούς  θεωρίας του Χόφφμαν για ιδιοποίηση και εκτροπή της δημοσιότητας, δηλαδή την  επιθυμία των ίδιων των Μ.Μ.Ε. να συμμετάσχουν στην όλη διαδικασία. Την εποχή  άλλωστε που μεταστρεφόταν, ο Ρούμπιν είχε παραδεχθεί στο βιβλίο του «Μεγαλώνοντας  στα 37» («Growing up at 37», 1976): «δεν είχα καταλάβει ότι τελικά η αφέλειά μου  πρόσφερε στα Μ.Μ.Ε. εκείνο ακριβώς που αυτά έψαχναν. Εάν τους είχα δώσει μία  κανονική διάλεξη για την ιστορία του Βιετνάμ, θα είχα σίγουρα βρει κλειστές όλες τις  κάμερές τους».


Η εφημερίδα "Yipster Times"


Το 1976 οι «Γίπις» του Βανκούβερ προσχώρησαν στην ομάδα που ίδρυσε το τριμηνιαίο  διεθνές αναρχικό περιοδικό «Ανοιχτός Δρόμος» («Open Road»), ενώ τα απομεινάρια του  πάλαι ποτέ τρομερού στις Η.Π.Α. κινήματος, συρρικνωμένα πια στην Νέα Υόρκη,  συνέχισαν να υπάρχουν και σε όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1980 υπό την ηγεσία  του Ντάνα Μπήλ, με έδρα το νούμερο 9 της Bleecker Street στο Λώουερ Ηστ Σάϊντ της  Νέας Υόρκης, με ισχνές πια παρεμβάσεις στα ανά τετραετία προεκλογικά συνέδρια των  δύο μεγάλων κομμάτων αλλά με κύριο ενδιαφέρον τους την υποστήριξη μιας αριστερής  ροκ σκηνής (γι’ αυτό και συνεργάστηκαν στενά την περίοδο 1978 – 1981 με την κίνηση  «Ροκ ενάντια στον Ρατσισμό», «Rock Against Racism», RAR) και την νομιμοποίηση της  κάνναβης.

Γύρω από αυτό το τελευταίο ζήτημα καθιέρωσαν σε διάφορα μέρη των Η.Π.Α. τακτικές  «καπνιστικές» διαμαρτυρίες, τα λεγόμενα «smoke-ins» (συγκεντρώσεις με συναυλίες ροκ  μουσικής και δωρεάν διανομή κάνναβης), δύο από τα οποία καθιερώθηκαν τελικά ως  ετήσιοι θεσμοί (στην Washington DC κάθε 4 Ιουλίου και στην 5η Λεωφόρο της Νέας  Υόρκης κάθε πρωτομαγιά). Το πρώτο «smoke-in» των «Γίπις» είχε γίνει στις 4 Ιουλίου  1970 στην Washington, D.C., με περισσότερα από 25.000 άτομα, έναν αριθμό που  θορύβησε τόσο πολύ τους κρατούντες, ώστε την επόμενη χρονιά (7 Αυγούστου 1971) στο  Βανκούβερ η αστυνομία διέλυσε τους πάνω από 2.000 συμμετέχοντες στο εκεί «Gastown  Smoke-In» με πρωτοφανή για τα καναδικά δεδομένα βία που κατέληξε σε περίπου 200  άγριους ξυλοδαρμούς και 79 συλλήψεις.



Ο yippie Στηβ Κόνλιφ, οργανωτής
του "Rock Against Racism"
Μέχρι πάντως τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι εκδηλώσεις των «Γίπις», και κυρίως τα  «smoke-ins», συγκέντρωναν αρκετό πλήθος, καθώς είχαν πλατιά προβολή από το  ευρύτατης κυκλοφορίας περιοδικό «Φτιαγμένοι Καιροί» («High Times») του πλούσιου πια  Φορκαίηντ, ο οποίος επιπρόσθετα χρηματοδοτούσε αφειδώς τις γίπικες εκδηλώσεις και  την εφημερίδα «Γίπικοι Καιροί» («Yipster Times») που εξέδιδε από το 1972 ο Μπηλ.  Ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπήρχαν ανά τις Η.Π.Α. μερικά ζωντανά  παραρτήματα της οργάνωσης, κάποια από τα οποία εξέδιδαν μάλιστα και περιοδικά,  όπως λ.χ. το βραχύβιο «Ultra» από το Χιούστον του Τέξας (ο εκδότης της οποίας είχε  μάλιστα γράψει σε τοπική εφημερίδα το άρθρο «Where have all those Yippies gone?»),  όμως η κατάσταση χειροτέρεψε απότομα μετά από την αυτοκτονία του Φορκαίηντ το 1978  και το συνακόλουθο σταμάτημα της χρηματοδότησης των εκδηλώσεων και της έκδοσης  της «Yipster Times».

ΜΟΥΣΕΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ο Μπηλ και μικρή παρέα της 9 Bleecker Street μετονόμασαν το 1979 την εφημερίδα σε  «Ανατροπή» («Overthrow») και για ένα διάστημα άνοιξαν ακριβώς απέναντι από τα  γραφεία τους ένα ροκ κλαμπ που το ονόμασαν προς τιμή του χαμένου φίλου και  οικονομικού υποστηρικτή τους «Thomas K. Forcade Memorial Multi-Media Center».

Το 1983, με πρωτοβουλία του δραστήριου «γίπι» Στήβεν Κόνλιφ (Steven Edwin Conliff,  1949 - 2006), εξέδωσαν συλλογικά τον πολυσέλιδο τόμο «Blacklisted News: Secret  Histories from Chicago to 1984», που απετέλεσε την πρώτη προσπάθεια για μία  λεπτομερή «Ιστορία των Γίπις» με αναδημοσιεύσεις από τα έντυπα του κινήματος, με  αρχή το 1968, όμως δεν επετεύχθη ποτέ η ζητούμενη ανάκαμψη του YIP που συνέχιζε να  φθίνει.

Το «Overthrow» διέσχισε απλώς αξιοπρεπώς την δεκαετία του 1980, αλλά οι  αναρχίζοντες νέοι έμειναν μακριά από τους τελευταίους «γίπις», που φάνταζαν πια ως  τίποτε περισσότερο από μια παρέα ηλικιωμένων λάτρεων της κάνναβης, ενώ  επιπρόσθετα οι εβραϊκές καταβολές, αξίες και νοοτροπίες των περισσότερων από  αυτούς, τους απομόνωναν από αρκετούς τομείς δράσης και ενδιαφερόντων της  ευρύτερης Αριστεράς, λ.χ. ο Ααρών Κέϋ (Aron Kay) έφθασε κάποτε σε σημείο να  χειροδικήσει σε Παλαιστίνιους που απλώς μοίραζαν πληροφορικά υλικό για την χαμένη  πατρίδα τους. Σήμερα, τα ηρωϊκά τελευταία γραφεία της 9 Bleecker Street στεγάζουν το  «Yippie Museum / Cafe» ένα μικρό εναλλακτικό «μουσείο» της ιστορίας των «Γίπις» υπό  την συλλογική διεύθυνση των Μπηλ, Κέϋ, Πηλ, κ.ά.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς, 2010

 

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

 

 
 

Έμμα Γκόλντμαν: Η πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής

 

Η Έμμα Γκόλντμαν ήταν αναρχικιά. Ήταν μάλιστα τόσο ριζοσπαστική που ούτε ο «πρίγκιπας των αναρχικών», o γερο-Κροπότκιν, δεν την άντεχε. Ήταν τόσο προοδευτική που οι σύντροφοι της δεν της επέτρεψαν να μιλήσει στην Αναρχική Συνέλευση στο Παρίσι, το 1900.

 

 

Την είχαν χαρακτηρίσει ως την πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής, αλλά όταν απελάθηκε (ήταν Ρωσίδα)

το 1919, κάποιος είπε: «Με τον ερχομό της ποτοαπαγόρευσης και την αποχώρηση της κόκκινης Έμμα

αυτή η χώρα θα γίνει πιο βαρετή από ποτέ.»

Το στοιχείο της Έμμα που δεν άντεχαν οι σύντροφοι και οι εχθροί της ήταν… το φύλο της!

Ο φεμινισμός της Γκόλντμαν ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της («8.000 χρόνια μπροστά») που ακόμα και σήμερα ακούγεται καινοτόμος.

Αλλά ας δούμε ποια ήταν η Έμμα Γκόλντμαν και μετά θα φτιάξουμε έναφλεγόμενο-παγωμένο κοκτέιλ μολότοφ για να πιούμε.
-

Η Γκόλντμαν γεννήθηκε στην προεπαναστατική Ρωσία. Ο πατέρας της δυσαρεστήθηκε που το πρώτο του παιδί ήταν κορίτσι και της το έλεγε συχνά.
Όταν η Έμμα είχε για πρώτη φορά περίοδο η μητέρα της την αντάμειψε με ένα ηχηρό χαστούκι και της είπε: «Αυτό χρειάζεται σε μια κοπέλα όταν γίνεται γυναίκα, σαν προστασία κατά της ατίμωσης.»

Στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια, αλλά δεν της επιτράπηκε να συνεχίσει στο Γυμνάσιο επειδή «δε συμμορφώθηκε σε θέματα διαγωγής». Οπότε ξεκίνησε να δουλεύει σε εργοστάσιο.
Όταν έγινε δεκαπέντε ο πατέρας της ξεκίνησε να ψάχνει για γαμπρό και να κανονίζει την αμοιβή της αγοραπωλησίας.

Όταν η Έμμα διαμαρτυρήθηκε και δήλωσε πως δεν ήθελε να παντρευτεί ο πατέρας της ξεκαθάρισε τη θέση της γυναίκας: «Μόνο να φτιάχνουν ζυμαρικά και να δίνουν στον άντρα πολλά πολλά παιδιά.»

Η Έμμα πήρε τα ζυμαρικά της και μετανάστευσε στη Αμερική.
-

Εκεί, στη «χώρα της ελευθερίας», κατάλαβε ότι η μοίρα των φτωχών Αμερικάνων δε διέφερε σε τίποτα από εκείνη των Ρώσων δουλοπάροικων. Επηρεασμένη από το περιβάλλον της εντάχτηκε στο αναρχικό κίνημα.

Η Έμμα πολύ γρήγορα διακρίθηκε για την ευφυΐα της και το ρητορικό της ταλέντο. Ο Γιόχαν Μοστ, ο βασικός ομιλητής του κινήματος, την προόριζε για διάδοχο του, μέχρι που η Έμμα αντιτάχτηκε στον απροκάλυπτο φαλλοκρατισμό του και αποχώρησε.
-

Το κίνημα δεν μπορούσε να την αποδεχτεί, αφού η Έμμα δεν παρέλειπε σε κάθε ομιλία της να αναφέρεται στη σεξουαλική αυτοδιάθεση των γυναικών, θέμα πολύ εκρηκτικό ακόμα και για τα χέρια των αναρχικών.

Την εποχή εκείνη, τέλος του 19ου αιώνα, μεσουρανούσε το αστικό φεμινιστικό κίνημα των σουφραζέτων. Μοναδική διεκδίκηση αυτών των γυναικών ήταν η γυναικεία ψήφος.
Η Έμμα όμως γνώριζε ότι έτσι δε θα κέρδιζε τίποτα η γυναίκα. Μόνος τρόπος να απελευθερωθεί θα ήταν:

«Η ανάπτυξη της γυναίκας, η ελευθερία της, η ανεξαρτησία της, πρέπει να είναι αποτέλεσμα των δικών της ενεργειών. Πρέπει να αρνηθεί το δικαίωμα οποιουδήποτε άλλου πάνω στο σώμα της, να αρνηθεί να κάνει παιδιά παρά μόνο αν τα θέλει, να αρνηθεί να υπηρετήσει το θεό, το κράτος, την κοινωνία, το σύζυγο κλπ. Να ελευθερώσει τον εαυτό της από το φόβο της κοινής γνώμης και της κοινής καταδίκης. Μόνο αυτά θα την ελευθερώσουν, όχι η ψήφος.» 
-

Ας φτιάξουμε τώρα το κοκτέιλ μας. Είναι πολύ απλό.

Στη φραπεδιέρα ρίχνουμε μια μπάλα παγωτό βανίλια, μισή κούπα καφέ και 40 ml βότκα. Τα χτυπάμε μέχρι να λιώσει το παγωτό. Στη γεύση μοιάζει πολύ με το White Russian.

Το ρίχνουμε σε ένα old fashioned ποτήρι (με χοντρό γυαλί).

Μετά ρίχνουμε από πάνω μισό φλιτζανάκι του καφέ 151 proof rum. Αυτό είναι ρούμι που φτάνει σε περιεκτικότητα τους 75 βαθμούς (συνήθως έχουν 40).

Το ανάβουμε και το σερβίρουμε!

Ας επιστρέψουμε στην Έμμα.
-

Οι σουφραζέτες την κατηγορούσαν ως «γυναίκα-άντρα», οι αναρχικοί ως γυναίκα και οι υπόλοιποι ως ελευθερίων ηθών αναρχικιά.

Εκείνη δεν πτοήθηκε.

Το 1915, σε ένα ακροατήριο 600 ατόμων στην Νέα Υόρκη, αφού μίλησε για τον έλεγχο των γεννήσεων, έκανε κάτι που ούτε ο Φρόιντ δε θα μπορούσε να αποδεχτεί: Έδειξε πως πρέπει να φοριέται ένα προφυλακτικό!

Αμέσως συνελήφθη για προσβολή της δημοσίας αιδούς, των χρηστών ηθών και άλλων παρόμοιων αφηρημένων εννοιών.

Γράφτηκε τότε σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης: «Η Έμμα Γκόλντμαν πήγε φυλακή επειδή υποστήριζε ότι οι γυναίκες δε χρειάζεται να κρατάνε πάντα το στόμα τους κλειστό και τα πόδια τους ανοιχτά.»

Άλλες δυο φορές φυλακίστηκε η Έμμα. Η πρώτη ήταν για διακίνηση αναρχικών ιδεών και η δεύτερη για παρεμπόδιση της στρατολόγησης –κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.
-

Ενδιάμεσα από τις φυλακίσεις είχε συλληφθεί τόσες πολλές φορές, ώστε όποτε πήγαινε σε δημόσια ομιλία έπαιρνε μαζί της κι ένα βιβλίο, για να έχει κάτι να διαβάζει στο κρατητήριο.
Ενώ στην αρχή της «καριέρας» της είχε πάρει μέρος σε απόπειρες δολοφονίας πολιτικών και επιχειρηματιών, σύντομα διαφοροποιήθηκε από την τακτική της ανταπόδοσης της βίας.

Έγραφε η Έμμα:

«Δεν πιστεύω ότι τέτοιες πράξεις μπορούν να φέρουν την κοινωνική αλλαγή ή ότι είχαν ποτέ έναν τέτοιο σκοπό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια πλατιά και μεγάλη εκπαίδευση σε σχέση με τη θέση του ανθρώπου στην κοινωνία και την πραγματική του θέση με τον συνάνθρωπο του.
Και ακόμα μπορεί να γίνει με το παράδειγμα. Να βιώνω αλήθειες και όχι μόνο να μιλώ θεωρητικά για το περιεχόμενο τους.
Και τελικά το πιο δυνατό όπλο βρίσκεται στη συνειδητή, έξυπνη και οργανωμένη διαμαρτυρία των μαζών, μέσα από την άμεση δράση και τη γενική απεργία
-

Όταν απελάθηκε από την Αμερική συνέχισε το έργο της στον Καναδά. Έπειτα βρέθηκε στην πατρίδα της, όπου πλέον δεν υπήρχε Τσάρος, αλλά Στάλιν.
Ο «πατερούλης», ως γνωστόν, δε συμπαθούσε καθόλου τους αντιφρονούντες, έτσι σύντομα η Γκόλντμαν εκδιώχτηκε και από τη Σοβιετική Ένωση.
-

Πολέμησε στο πλευρό των αναρχικών στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και πέθανε το 1940 στον Καναδά, δεκαετίες πριν οι γυναίκες αρχίσουν να καίνε τα σουτιέν τους, πριν ανακαλυφτεί το αντισυλληπτικό χάπι.

Όμως ακόμα και σήμερα, την εποχή της σεξουαλικής «απελευθέρωσης» και του Sex & the City, θα σοκάριζε πολλoύς με μια φράση όπως αυτή που γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα:

«Αν αγαπήσω έναν άντρα θα του δοθώ, χωρίς να ζητήσω την άδεια του Ραβίνου ή του Νόμου, και μόλις σβήσει αυτή η αγάπη, θα φύγω, χωρίς να ζητήσω την άδεια κανενός.»

 

sanejoker.info

 

letso777
Offline
Joined: 25/03/2014 - 19:55
 

 

 

 

Three Mile Island

 

  Εκτύπωση E-mail
 

Three Mile IslandTο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979, αποτελεί το μεγαλύτερο και σοβαρότερο τέτοιο δυστύχημα στις ΗΠΑ.
Υπολογίζεται ότι περίπου 14 παραγγελίες κατασκευής καινούριων αντιδραστήρων ακυρώθηκαν μετά το Θρι Μάιλ Άιλαντ ενώ μέχρι σήμερα δεν έχουν κατασκευαστεί νέα πυρηνικά εργοστάσια.

Η ιστορία του ατυχήματος στο Θρι Μάιλ Άιλαντ μοιάζει επίκαιρη όσο εξαιτίας της πυρηνικής καταστροφής στην πόλη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Το δυστύχημα σημειώθηκε στον αντιδραστήρα Νο. 2 από μια απλή βλάβη στην τροφοδοσία ατμογεννητριών με νερό. Τα αυτόματα συστήματα ασφαλείας σταμάτησαν την πυρηνική αντίδραση και ενεργοποίησαν τις αντλίες ασφαλείας, οι οποίες όμως δε κατάφεραν να λειτουργήσουν, καθώς είχε μείνει ανοιχτή κατά λάθος μια βάνα.

Πρόκειται για μια σειρά από ανθρώπινα και τεχνικά σφάλματα που οδήγησαν ωστόσο στη μερική τήξη του καυσίμου του αντιδραστήρα, ο οποίος υπερθερμάνθηκε. Είχε μείνει επί τέσσερις ώρες χωρίς νερό, πριν αποκατασταθεί το κύκλωμα της ψύξης. Περίπου δέκα ώρες μετά την εκδήλωση του δυστυχήματος, περίπου 300 kg υδρογόνου από το καύσιμο το οποίο είχε υποστεί τήξη, εξερράγησαν στην μονάδα 2 όπου βρισκόταν ο αντιδραστήρας, χωρίς κανείς ωστόσο να χάσει τη ζωή του.

Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια για να υπολογιστούν τόσο η έκταση των ζημιών όσο και ο κίνδυνος μόλυνσης. Όπως έγινε γνωστό το 45% των καυσίμων υπέστη τήξη. Τα καύσιμα μαζί με άλλα στοιχεία της δομής του αντιδραστήρα σχημάτισαν ένα μάγμα γνωστό ως «corium». Περίπου 20 τόνοι από αυτό το μάγμα χύθηκαν στον πυθμένα της δεξαμενής. Το περίβλημα του αντιδραστήρα ήταν που περιόρισε σημαντικά τη καταστροφή. Εξαιτίας της ανθεκτικότητάς του δεν προκλήθηκε έκλυση ραδιενεργών υλικών απευθείας στο περιβάλλον. Ο βαθμός σοβαρότητας του πυρηνικού ατυχήματος στο Θρι Μάιλ Αϊλαντ είχε εκτιμηθεί στο επίπεδο 5 της κλίμακας, κάτι που το αναδεικνύει ως ένα από τα χειρότερα πυρηνικά ατυχήματα στην ιστορία.

Πριν δύο χρόνια στο συγκεκριμένο πυρηνικό εργοστάσιο προκλήθηκε πάλι ραδιενεργός διαρροή, αυτή τη φορά μικρής έκτασης, η οποία περιορίσθηκε γρήγορα. Ωστόσο, σύμφωνα με εκπρόσωπο της Εθνικής Ρυθμιστικής Αρχής Πυρηνικών των ΗΠΑ μια μικρή ομάδα εργαζομένων μολύνθηκε από ραδιενέργεια.

Παρόμοιες ή σοβαρότερες καταστροφές όπως αυτή του Τσέρνομπιλ, στο έδαφος της σημερινής Ουκρανίας, αλλά και του πρόσφατο ατυχήματος στη Φουκουσίμα φανερώνουν ότι δεν μπορεί να θεωρείται καμία μονάδα πυρηνικής ενέργειας απολύτως ασφαλής και ίσως θα πρέπει να μας προβληματίσει ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός εργοστασίων.

Σύμφωνα με την World Atomic Association, 442 αντιδραστήρες παγκοσμίως καλύπτουν περίπου το 15% των ενεργειακών αναγκών του πλανήτη. Μάλιστα σχεδιάζεται η κατασκευή περισσότερων από 115 καινούργιων αντιδραστήρων, οι περισσότεροι από τους οποίους θα εγκατασταθούν στην Ασία, και ήδη 65 αντιδραστήρες βρίσκονται σε στάδιο κατασκευής.

 

 Tvxs

 

 

 

Pages

Log in or register to post comments